آسانسور

به مجتبي هاشمي كه زودتر رفت...

شبيه آمدني تند...رفتني ساده...

                                       شبيه بيماري روي تخت افتاده...

شبيه تند قطاري كه گيج مي شدم از...

                                       شبيه گم شدن در تقاطع جاده.

براي درد كشيدن...شبيه به سرطان...

                                       فقط به خاطر...تنها براي...با ياد...

شبيه آمدني تند...رفتني معلوم...

                                       شبي كه مرد مي آمد و مرد آماده...

مدتهاست که فکر می کنم.به جای اینکه بنویسم.و به جای اینکه بخوانم.مدتهاست که فکر می کنم.شاید ۴-۳سال می شود.شاید...مدتهاست که فکر می کنم.و هیچ چیزی نمی فهمم.و هیچ فکری نمی کنم.و فقط تصویرهای سفید خالی ذهنم مدام تکرار و تکرار و تکرار می شوند.روی تختم دراز می کشم تا زمان بگذرد و روزها و لحظه های بدتر هم برسند.مدتهاست که فکر می کنم.ولی نمی فهمم...

و روزهای بد و بد و بدتر هم می رسند...

شعرهایم می آیند و می روند بدون اینکه بنویسم؛بدون اینکه بخوانم؛بدون اینکه بفهمم...بیست و پنج سال گذشت.بیست و پنج سال دیگر هم می گذرد.و حرفها و زندگی ها و داستانها تکراری تر و تکراری تر و تکراری تر می شوند...

اتاق تاریک است...کنار پنجره هم...

                                                             فضای شب اینجاست...تجسمی از غم...

مهم نیست چقدر فاصله دارم تا...باید شروع کرد از...و منتظر روزهای بدتر و بدتر ماند... 

منتظر شعرهای جدیدم باشید...

   همه چیز مثل سابق است   

به زودی می آیم...

ساعت سه بار زد به سرم: دنگ... دنگ... دنگ...

                                             منتظرم باشید